Meerten, sinds wanneer ben jij lid:
Nou, ik heb in 2024 mijn 25-jarig jubileum gevierd, dus zo lang ben ik al lid, maar eigenlijk ben ik langer actief binnen Pankras.
Waarom ben je lid geworden:
Ik werd in 1996 door Joop van der Zwet gevraagd een gastrol te spelen samen met mijn vrouw. Zij hield het daarna voor gezien. Ik speelde daarna nog een gastrolletje en hoewel ik het superspannend vond, ben ik in 1999 officieel lid geworden.
Wat was je eerste rol:
De kok in ‘Een beeld van een man’.
Wat was je leukste rol:
Mijn leukste rol vind ik die van Ernst in het stuk ‘Een gekkenhuis in het ziekenhuis’. Een hilarisch stuk, waarin ik een zeer verwijfde verpleger speelde. Mijn mooiste en meest uitdagende rol is echter die van Jake geweest in mijn jubileumstuk ‘Jake’s vrouwen’. Naast dat ik dat een heel erg mooi stuk vond met een diepgaand verhaal met veel zwarte humor, was het voor mij ook erg uitdagend, omdat ik het hele stuk op toneel was.
Wat vind je het leukste bij Pankras:
In de eerste plaats omdat het een hele leuke toneelvereniging is met alleen maar leuke mensen, maar uiteraard ook omdat ik het toneelspelen als kunstvorm gewoon echt heel erg leuk vind en daarmee anderen kan vermaken.
Wie of wat zou je graag nog eens spelen:
Ik heb mijn grote wens om Jake te spelen in mijn jubileumstuk al in vervulling kunnen laten gaan. Wat er verder nog op mijn pad komt, maakt mij eigenlijk niet zoveel uit. Ik vind het gewoon een enorm leuke uitdaging om van elke rol weer iets moois te maken.
Wat doe je altijd vlak voor een uitvoering:
Rustig op de bank zitten met mijn toneelboekje of mobiel (spelletje doen). Ik zoek een beetje rust en stilte voordat het doek opengaat.
Heb je verder naast toneel nog meer hobby’s:
Ik hockey nog vrij fanatiek bij de veteranen van MHC Voorhout. Ik geef daarnaast hockeytrainingen en ik treed af en toe op als scheidsrechter, dus daar besteed ik vrij veel tijd aan naast mijn gezin, werk en toneel.
Welk moment vergeet je nooit meer:
Dat is een moment in het stuk ‘Een gekkenhuis in het ziekenhuis’. We hadden op toneel verschillende ziekhuisbedden staan. In één daarvan lag Wim Prins en die moest mij op bed trekken. Dat bed stond op houten klossen met wielen eronder. Tijdens de derde uitvoering brak één van die klossen en zakte het bed dus in elkaar. De zaal lag helemaal in een deuk, maar wij waren op toneel al improviserend het probleem aan het oplossen. Na enige tijd kwam er een leeg kratje bier op toneel waarop we de poot van het bed konden zetten, zodat die weer enigszins recht stond. Na afloop bleek dat we zo stoïcijns waren doorgegaan, dat het publiek dacht dat het erbij hoorde. Hilariteit alom dus!
Foto: Meerten (rechts door deur) als Ernst in ‘Een gekkenhuis in het ziekenhuis’ (2016, onderweg met bierkratten.